Urat
Qiej gri kristali. Një vizatim i çuditshëm urash, këto këtu të drejta, ato atje konvekse, të tjerat zbresin ose mënjanohen te këndet mbi të parat, këto figura gjallërohen në cirkuite të tjera të ndriçuara të kanalit, por të gjitha aq të gjata e të lehta sa edhe anët, të ngarkuara me kupola, zbresin poshtë duke u zvogëluar. Disa nga këto ura janë akoma të ngarkuara me rrënoja. Të tjerat mbajnë direkë, shenja, parmakë të hollë. Akorde të dorës së dytë kryqëzohen e dridhen, telat përshkojnë skarpatin. Shquhet një xhaketë e kuqe, ndoshta kostume dhe instrumente të tjerë muzikorë. A janë këto melodi popullore, fragmente koncertesh për zotërinj, mbetje himnesh publike? Uji është gri e blu, i gjerë si një krah deti - Një rreze e bardhë, që bie nga lartësia e qiellit e shkërmoq këtë komedi.

Hullitë
Në të djathtë qielli i verës zgjon gjethet dhe avujt dhe zhurmat e kësaj qosheje të parkut, dhe skarpatet në të majtë mbajnë në hijen e tyre vjollcë mija vraga të shpejta të rrugës së lagur. Parakalim botësh përrallore. Në të vërtetë : karroca të ngarkuara me kafshë pylli të praruar, direkë, pëlhura lara - lara, në pikë të vrapit njëzet kuaj cirku pulla-pulla, dhe fëmijët, e njerëzit, mbi kafshët e tyre më të çuditshme ; - njëzet karroca, me xhunga, të zbukuruara, e të lulëzuara si pajtonet luksozë të vjetra ose të përrallave, plot fëmijë të pispillosur për një pastorale periferie. - Si edhe arkivole nën baldakinët e tyre me xhufkat prej abanozi, duke ndjekur me nxitim pelat e mëdha blu e të zeza.

Lulet
Nga një tarrasë e artë, - midis kordonësh të mëndafshtë, fashash të hirta, kadifesh të blerta, e disqesh kristali që nxihen si bronz në diell, - unë shikoj luletogëzën të hapet mbi një tapet me filigran argjenti, gjithë sy e floknaja.

Copa ari të verdhë të shpërndara mbi agat, kollona bakëmi që mbajnë një kupolë smeraldi, tufa atllasi të bardhë e shfurash të holla rubinësh qarkojnë trëndafilin e ujit.

Si një zot me sy blu të mëdhenj e me forma dëbore, deti e qielli tërheqin në tarraca mermeri turmën e të rinjve dhe trëndafilat e fortë.

Agimi
Unë kam përqafuar agimin e verës.

Ende asgjë nuk lëvizte karshi pallateve.
Uji ishte pa jetë. Kampet e hijeve nuk e braktisnin rrugën e pyllit. Unë eca, duke zgjuar frymërat e gjalla e të vakta, dhe gurët e çmuar vështronin, e krahët ngriheshin pa zhurmë.

Ndërmarja e parë ishte, në shtegun tashmë plot me shkëlqime të freskëta e të zbehta, një lule që më tha emrin e saj. Unë qesha me fushqetën e verdhë, që u hapërda përmes bredhave: në majën e argjentë unë njoha mbretëreshën. Atëhere, i’a ngrita një e nga një vellot. Në shetitoren duke tundur fort krahët. Në sheshin, ku unë atë i’a kisha bërë të ditur gjelit. Në qytetin e madh ajo ikte midis kambanareve e katedraleve, dhe unë duke vrapuar si një lypës mbi platformat e mermerta gjuajta mbi të.

Në pjesën e epërme të rrugës, pranë një pylli me dafina, e qarkova me vellot e sajë të mbështjella, dhe ndjeva pak trupin e sajë të pamasë. Agimi dhe fëmija ranë poshtë pemës.

Kur u zgjuan ishte mesditë.

Being Beauteous
(Qenia e Bukur)
Përballë një dëbore një Qenie magjepse shtatlartë. Fishkëllima vdekjeje dhe orkestrash muzike të shurdhët ngrejnë, zgjerojnë e rrëqethin si një vegim këtë trup të vyer ; plagë ngjyrë alle e të zeza shpërthejnë në tulet madhështore. Ngjyrat e përkryera të jetës kridhen, përflaken, e shpërthejnë përreth Vegimit, mbi pjerrësi. Fërgëllimat ngrihen e hungërojnë dhe shija e shfrenuar e këtyre përshtypjeve që ngarkohet me fishkëllimat gjëmëmëdha dhe notat e ngjirura që bota, e humbur prapa nesh hedh mbi nënën tonë të bukurisë, - ajo zmbrapset, ajo ngrihet. Oh ! kockat tona janë veshur me një trup të ri dashurie.

xxx
O faqja e zbehtë, shpërthimi i qimes, krahët e kristaltë ! Gryka mbi të cilën unë duhet të shembem tejpërtej grumbullit të pemëve e të ajrit të lehtë !

Mëngjes dehje
O e Mirë ! O e Bukur !” Bandë e llahtarshme ku unë s’pengohem aspak! Kavalet i magjishëm torture! Urra për vepra të padëgjuara e për trupa mahnitës, për herë të parë! Kjo filloi nën qeshjet e fëmijëve, kjo do të mbarojë prej tyre. Ky helm do mbetet në të gjitha venat tona edhe kur, bandë rrotulluar, ne do të kthehemi në disharmoninë e vjetër. O tani, ne aq të denjë për këto tortura ! mbledhim me afsh këtë premtim mbinjerëzor të bërë për trupin tonë e shpirtin tonë të krijuar : këtë premtim, këtë çmenduri! Elegancën, shkencën, dhunën! Na kanë premtuar për të varrosur në errësirë pemën e të mirës e të keqes, për të shmangur ndershmërinë tiranike, me qëllim që të sillnim me vete dashurinë tonë fort të dëlirë. Kjo filloi me disa neveri dhe kjo mbaroi, - duke mos mundur për t’u kapur përnjëherësh nga kjo përjetësi, - kjo mbaroi me një hallakatje parfumesh. Qeshje e fëmijëve, maturi e skllevërve, rreptësi e virgjëreshave, llahtari e fytyrave dhe sendeve të këtushëm, të shenjtë qofshi ju nga kujtimi i kësaj ore. Kjo fillonte nga e gjithë vrazhdësia, ja ku mbaroi nga engjëjt e flakës e të akullit. Orë e shkurtër dehjeje, e shenjtë ! nuk ishte veçse për maskën me të cilën ti na ke shpërblyer. Ne të pranojmë, metodë ! Ne nuk harrojmë që ti dje i ke dhënë lavdi secilit prej viteve tona. Ne i besojmë helmit. Ne dimë të dhurojmë gjithë jetën tonë çdo ditë. Ja koha e Vrasësve: